عشــــــــق همیشگــــــــــی

هوای مه آلوده دلم...اینجا همان هوای مه آلوده دلم است که پر است از حرفهای نگفته...

خداحافظ خاطرات کرمــان...!

پنجشنبه 16 تیر 1390

ای خـــــدا هرچی نوشته بودم پاک شد دوباره الان باید از اول بنویسم خدا بگم چیکارت کنه میهن بلاگ...

دیروز آخرین امتحان دوره کارشناسی رو هم دادم و الان دیگه به قول معروف خــــلاص

اگه همه ی این درسای آخری که امتحان دادم پاس بشن دیگه چیزی نمیمونه جز پروژه ها...

یادش بخیر انگار همین دیروز بود که اومدم کرمان،چه زود این 2سال و نیم گذشت..

خدایا بابت همه چی ازت ممنونم و شکرت میکنم.. یادمه روزی که جواب کنکور رو دیدم ،به خاطر مشکلاتی که داشتم دودل بودم و مونده بودم که برم یا نرم ولی همون موقع پیش خودم گفتم با همه ی مشکلاتی که دارم فقط به خودت توکل میکنم و میرم میدونستم جز تو هیچ پشتیبانی ندارم...تو این مدت هیچ کمبودی بابت اون مشکلات حس نکردم...هرکس امیدش تو باشی ناامید نمیشه اینو یقین دارم

هـــــــی چی زود گذشت... کرمان دیگه داری برام تموم میشی با همه ی خاطرات خوب و بدت ...

                                                                                                       پنج شنبه 16 تیر1390
   10:45 شب
                                                                                                               کرمان

[ پیام ()|| h-f-b ] [دل نوشته های خودم , ] [+]

روز آغاز...

چهارشنبه 25 خرداد 1390

تولد واژه ای ست در پی معنا شدن

مفهومی ست در تب و تاب رسیدن

تولد گاه بهانه ای ست برای دلتنگ خود شدن

شانه ای ست برای جستجوی خویش

تولد گاهی بهانه ای ست برای یک جمع دوستانه

برای چند لحظه با هم خندیدن(هر چند به ظاهر)

برای خرید یک شاخه گل

برای جاری شدن یک قطره اشک

و کشیدن آهی از سر دلتنگی

تولد علامتی است پر معنا

در سر رسید زندگی ما

گاه بهانه ای ست برای نوشتن یک متن

یا سرودن یک شعر

تولد گاه بهانه ای ست

برای فریاد بودن

رهایی از پیله ی تنهایی

و اندکی به دنبال خود گشتن

تولد مفهومی ست

ناپیوسته در زندگی امروز ما

و عشق مفهومی ست پیوسته(اگر دریابیم)

با عشق زندگی کن تا پیوسته متولد شوی

شاعر: نمیشناسمش بخدا

در تنهایی خودم شمعی روشن میکنم ،شمعی که خود به تنهایی نشان از 25 سال عمر و روز های گذشته است نمیگم این 25 سالی که گذشته بد بوده یا خوب بوده ،چون چیزی که رفته دیگه رفته!! ولی این دلیل نمیشه که ما کلا گذشته مون رو فراموش کنیم مهترین چیزی که گذشته به ما میده تجربه است که این خودش خیلی با ارزشه.
تو زندگی همه ما آدمها روزها و ساعت ها همیشه یکسان نیستند و تو این یکسال آخری که از عمر سنم گذشت برای من هم همینطور بود، خیلی سال متفاوتی بود اتفاقات خوب و بد زیادی برام افتاد.
نمی دونم چند سال یا چند روز دیگه از عمر سنم باقی مونده ولی آروزم تو روز تولدم اینه که همیشه خدا رو تو زندگی و کارهام احساس کنم .

پــ. نــ :روز تولد برای من هم مثل خیلی های دیگه روز بخصوصی هست، روزی که تاکید دارد بر عمر و ورود به مراحل جدید زندگی و اینکه خانواده و دوستانی داری که به یادت هستند و خوشحالت می‌کنند حتی اگر با گفتن یک تولدت مبارک! ولی شاید هم تو این روز بخصوص چیزهایی هستند که باعث ناراحتی و دلخوری میشن که مهترین اون انتظاره! انتظار شنیدن تولدت مبارک از طرف کسی که تو فکرت هست ولی...

25 سال پیش همین موقع وفکر کنم تو همین ساعات بود که آغاز شدم

                                                  چهارشنبه 25 خرداد 90
                                                   13:10 بعدازظهر
                                                 کرمان

[ پیام ()|| h-f-b ] [دل نوشته های خودم , ] [+]

جزیره ی شاتر

یکشنبه 22 خرداد 1390

1-خمیازه هایت

عصر دلگیر جمعه را کشدارتر می کند !

........................................................

2-مگر می شود

مرد شعرهایم تو باشی و

هر زنی که از راه رسید " آیدا " بشود ؟!

.........................................................

3-با هر قدم به جلو

در باتلاق مرگ

فرو می رود

عصای پدربزرگ.

..........................................................

4- به جای سیگار

می توانی

آرزوهایم را دود

لبخندهایم را تلخ

و زندگی ام را

خاکستر کنی !

.........................................................

5-آتشفشان شعرت

گدازه های غزل می پراکند .

........................................................

6- خودم خواستم

دیوانه ای باشم

روی آبها

به سوی

جزیره ی شاتر !

..........................................................

7- سیبی درون

حوض می افتد

جاذبه محو می شود

در آبهای گندیده!

...........................................................

8- آخرین جرعه ی آوازهایت را

سرکشیده اند

گوش هایی که

تشنه ی

الهه ی نازند !

..........................................................

9- شعری نمیخوانی و

تالاب های پیکرم

از فقدان نیلوفر

رنج می برند!

.........................................................

10- در آبی بی رحمانه ی چشمانت

غرق شدن را می دانستم

اما

شنا کردن را

هرگز.

..........................................................

11- گرداگرد زباله های فکرم

چقدر خلوت است

وقتی

رد پای نبودنت

تمام کلاغ های واهمه را

پرانده است !

..........................................................

12- مادرم

بر سجاده ی رنگین باورهایش

نشسته است

ومن هرروز

شاهد پژمردن

گلهای روی چادرش

هستم !

..........................................................

13- موهایت را پریشان کرده ای

ومن در شبی از استعاره به خواب

می روم .

پی نوشت:
خیلی وقت پیش برحسب اتفاق از یه وبلاگ (شایدم وبسایت)سر در آوردم که این مطلب توش بود خیلی خوشم اومد مخصوصا از جزیره شاتر ش!!!شاید دلیل خاصی واسه من داشت!بگذریم...واقعا جملات زیبا و پر از مفهومی ان، اسم منبعش یادم نیست ولی فکر کنم اسم نویسنده اش خانم وکیلی بود.

[ پیام ()|| h-f-b ] [] [+]

خدایا دستم ول نکن...

چهارشنبه 18 خرداد 1390

خدایا باز دلم گرفته...
باز دلم گرفته و بیشتر از هر چیز و هر کس دلم از خودم گرفته...
روز به روز دارم از خودم از تو دور و دورتر میشم و میدونم دلیل دوریم از خودم دور شدنم از توست...
مگه میشه آدمی که به تو نزدیک هست از خودش دور باشه و تو این قیل و قال دنیای واهی غرق بشه ...
خدایا چیزی دیگر برای گفتن ندارم فقط...
فقط و فقط و فقط
خدایا... تو را به همه ی خوبی هات قسم دستم رو ول نکن و تو این دنیای وانفسا تنهایم مگذار

شاید این اوج حقارت و بدبختی بنده ات باشه که فقط تو روزهای تاریک و توی مشکلاتش یاد تو میافته



                                                                                             چهارشنبه 18 خرداد 90
                                                                                                        21:10 شب
                                                                                                          کرمان

[ پیام ()|| h-f-b ] [دل نوشته های خودم , ] [+]

سکوت معنادار امشـــــــب

جمعه 2 اردیبهشت 1390

امروز 46 روز از آخرین مطلبی که تو خلوتگه مه آلوده ی دلم نوشتم می گذره...نمی دونم چه چیز باعث شد که دوباره بنویسم ،شاید بهترین و مهترین عامل که وسوسه به نوشتن دوباره ام کرد این سکــــــوت بی پایان و معنا دار امشب است...نمی دونم چرا امشب ماه وستارگان در ظلمات آسمان سکـــــــوتشان را در گوشم فریاد میکنند..حال و هوای عجیبی است امشب...آخ که چقدر این شبهای خلوت و آروم ،آرامم میکند...و آخ که چه لذت بخش میشد این سکــــوت معنا دار امشب با صدای چیک چیک بارون میشکست و میزدم بیرون بدون چتر تا بلکه این هـــوای مـــه آلــوده دلـــم نیز بهونه ای برای شکستن بغضش پیدا میکرد و شروع به باریدن میکرد...
چه لحظه ی عزیز و معنوی هست الان صبح جمعه که صدای اذان موذن مسجد محله با نوای خوشش به گوشم میرسد...
آقا جان امروز هم جمعه هست و من روسیاهتر از جمعه های قبل در برابرت، نمی دانم روزی که میایی اگر باشم آیا خواهی پذیرفت مرا؟؟؟ و اگر تو از روی کرم بپذیریم من با چه رویی نگاهت خواهم کرد.. بار گناهنم سنگین شده و روسیاهیم بیشتر...مهدی جان شرمنده ام
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد		تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد
عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت		به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد؟
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت		که محب صادق آنست که پاک‌باز باشد
به کرشمه‌ی عنایت نگهی به سوی ما کن		که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد
سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم		به کدام دوست گویم که محل راز باشد؟
چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟		تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد
نه چنین حساب کردم چو تو دوست می‌گرفتم		که ثنا و حمد گوییم و جفا و ناز باشد
دگرش چو بازبینی غم دل مگوی سعدی		که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد
قدمی که برگرفتی به وفا و عهد یاران		اگر از بلا بترسی قدم مجاز باشد

                                                                                                             آدینه 2 اردیبهشت 90
                                                                                                                   5:00 صبح
                                                                                                                     کرمان

[ پیام ()|| h-f-b ] [دل نوشته های خودم , ] [+]

بگو پاک شوند تمام خاطراتت از خیالم .

سه شنبه 17 اسفند 1389

بگو پاک شوند

تمام خاطراتت از خیالم ..

تمام خاطرت از دلم ...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

نمی دونم دیگه چرا می نویسم و واسه ی کی می نویسم...

این هوای مه آلوده دلم رو انقدر مه گرفته که تاب و توانم را ازم گرفته و دیگر حوصله هیچ کس و هیچ کار و هیچ چیزی را ندارم...

چند روز پیش که اومدم مغازه دیدم رو دیوار سامان یه کاغذی رو چسبونده که روش این جمله رو نوشته "بدترین دشمنان ما روزی بهترین دوستان ما بودند" نمی دونم با چه منظوری و برای کی این رو نوشته ولی بعد اتفاق هایی که افتاد خیلی راجب دوست داشتن و دوستی فکر کردم ...

نمی دونم این دوست داشتن های افسانه ای مثل فرهاد و شیرین،لیلی و مجنون و ... که شنیدیم و تو کتاب ها خوندیم تا چه اندازه حقیقت داره ،اصلا همچین عشق هایی وجود داشته یا نه فقط افسانه و تو رویا ها بودند. ما که ندیدیم فقط و فقط شنیدیم،

اگر هم بوده مختص اون زمان بوده و تو این دوره زمونه عشق و دوست داشتن دروغی بیش نیست

جمله من عاشقم این روزا تکراری شده ، یه بهونه واسه گذار بیکاری شده

عاشقی گم شده و عشق دیگه اون هویت قدیم رو نداره

فکر نکن که عاشقی یک لحظه خیره شدنه

روز و شب نالیدنه ، زود یا دیر خابیدنه

رنگ و زیبایی ملاکه عشق نیست ، عشقی که از رنگ و زیبایی بیاد اون عشق نیست

یه نسیم گذرونه ، عاشقی سوز درونه

عشق مثل پر پروانه لطیفه ، مثل شبنم پر پاکی ، مثل دریایی وسیعه ، سر بزیرو بی دریغه

خیلیا فکر میکنن که عاشقی گفتن جمله دوستت دارمه

هر کی رو دیدن که آب و رنگ داره ، زود میگن اون خودشه اون یارمه

هر کی رو دیدن که آب و رنگ داره ، زود میگن اون خودشه اون یارمه ، دلدارمه نور ماه تارمه

نمی دونم شاید هم آدمی لایق این همه عشق و دوست داشتن نباشه و این دوست داشتن مختص خدا باشه.

تو دلم غوغاییه و پر از حرف های نگفته است ولی چه فایده از گفتنشان...

شاید این پست آخر خط این وبلاگم باشه و شاید هم نه،ولی چیزی رو که مطمئنم اینه که

عشق همیشــــگی فقط و فقط خدایم هست همین و بس.

بگو پاک شوند

تمام خاطراتت از خیالم ..

تمام خاطرت از دلم ...

سه شنبه 17 اسفند 89

2:35صبح

تهران

[ پیام ()|| h-f-b ] [دل نوشته های خودم , ] [+]

نزدیک شدن به خدا و ابدیت

شنبه 30 بهمن 1389

قلبی كه به جستجوی رویاهایش برود هرگز رنج نخواهد كشید زیرا هر لحظه از این جستجو یك قدم نزدیك شدن به خدا و ابدیت است.
پائولو کوئیلو

[ پیام ()|| h-f-b ] [ذعففثقبمغ , ] [+]

اعتراف

پنجشنبه 28 بهمن 1389

پروردگارا!

اعتراف می کنم که گاه گاه از مشکلات زندگی خسته میشوم وانسانیتم کم رنگ می شود. اعتراف می کنم در مقابل آنچه آزارم می دهد به شدت تحلیل می روم.ای خـــــــدا مگذار به سبب خستگی هایم کسی را آزار دهم . مگذار آنچه را که حق می دانم به آن علت که آن را بد می دانند کتمان کنم و ای کاش بازگشتم تنها و تنها به سوی تو باشد.

[ پیام ()|| h-f-b ] [ذعففثقبمغ , ] [+]

می نویسم برای تو ای نامهربان...

چهارشنبه 27 بهمن 1389

برای آن مینویسم که روزی دلش مهربان بود، مینویسم تا بداند که دل شکستن هنرنیست!! دیگر نه نگاهم را برایش هدیه میکنم و نه دیگر باشعرهایم دلتنگی را فریادمیزنم... و نه دیگر دم ازفاصله ها میزنم... تنها مینویسم تا شاید نامهربانی هایش را باورکند

[ پیام ()|| h-f-b ] [ذعففثقبمغ , ] [+]

امتحان

سه شنبه 12 بهمن 1389

ای خدا این امتحاناااا کی میخوان تموم بشن با این همه فکر و خیالم این امتحانا شدن ...

2تا دیگه بیشتر نمونده...

[ پیام ()|| h-f-b ] [] [+]

N This Template Designed By atp30 Convert Mihanblog By atp30N