بگو پاک شوند
تمام خاطراتت از خیالم ..
تمام خاطرت از دلم ...
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
نمی دونم دیگه چرا می نویسم و واسه ی کی می نویسم...
این هوای مه آلوده دلم رو انقدر مه گرفته که تاب و توانم را ازم گرفته و دیگر حوصله هیچ کس و هیچ کار و هیچ چیزی را ندارم...
چند روز پیش که اومدم مغازه دیدم رو دیوار سامان یه کاغذی رو چسبونده که روش این جمله رو نوشته "بدترین دشمنان ما روزی بهترین دوستان ما بودند" نمی دونم با چه منظوری و برای کی این رو نوشته ولی بعد اتفاق هایی که افتاد خیلی راجب دوست داشتن و دوستی فکر کردم ...
نمی دونم این دوست داشتن های افسانه ای مثل فرهاد و شیرین،لیلی و مجنون و ... که شنیدیم و تو کتاب ها خوندیم تا چه اندازه حقیقت داره ،اصلا همچین عشق هایی وجود داشته یا نه فقط افسانه و تو رویا ها بودند. ما که ندیدیم فقط و فقط شنیدیم،
اگر هم بوده مختص اون زمان بوده و تو این دوره زمونه عشق و دوست داشتن دروغی بیش نیست
جمله من عاشقم این روزا تکراری شده ، یه بهونه واسه گذار بیکاری شده
عاشقی گم شده و عشق دیگه اون هویت قدیم رو نداره
فکر نکن که عاشقی یک لحظه خیره شدنه
روز و شب نالیدنه ، زود یا دیر خابیدنه
رنگ و زیبایی ملاکه عشق نیست ، عشقی که از رنگ و زیبایی بیاد اون عشق نیست
یه نسیم گذرونه ، عاشقی سوز درونه
عشق مثل پر پروانه لطیفه ، مثل شبنم پر پاکی ، مثل دریایی وسیعه ، سر بزیرو بی دریغه
خیلیا فکر میکنن که عاشقی گفتن جمله دوستت دارمه
هر کی رو دیدن که آب و رنگ داره ، زود میگن اون خودشه اون یارمه
هر کی رو دیدن که آب و رنگ داره ، زود میگن اون خودشه اون یارمه ، دلدارمه نور ماه تارمه
تو دلم غوغاییه و پر از حرف های نگفته است ولی چه فایده از گفتنشان...
شاید این پست آخر خط این وبلاگم باشه و شاید هم نه،ولی چیزی رو که مطمئنم اینه که
عشق همیشــــگی فقط و فقط خدایم هست همین و بس.
بگو پاک شوند
تمام خاطراتت از خیالم ..
تمام خاطرت از دلم ...
سه شنبه 17 اسفند 89
2:35صبح
تهران
[ پیام ()|| h-f-b ] [دل نوشته های خودم , ] [+]