سپاس خدایی را سزاست که به غیر او دل نمی بندم و اگر هم ببندم،

         دل مرا می شکند و پشت مرا خالی می کند.

سپاس خدایی را سزاست که به او تکیه می کنم و او مرا گرامی میدارد و دست نوازش بر سرم میکشد.

و به مردم تکیه نمی کنم که اگر کنم کمرم را می شکنند و تنهایم میگذارند.

سپاس خدایی را سزاست که از من بی نیاز است و با من دوستی میکند و به من محبت می ورزد.

این خدا، این خدای من به راستی ستایش برانگیز است،

 به حقیقت دوست داشتنی و به واقع سجده کردنیست...